عشق با یک لبخند شروع میشه با یک بوسه رشد میکنه و با اشک تموم میشه.روشنترین آینده همیشه روی گذشته فراموش شده شکل میگیره.نمیشه تا وقتی که دردها و رنجها رو دور نریختی توی زندگی به درستی پیش بری.

دقایقی تو زندگی هستن که دلت برای کسی اونقد تنگ میشه که می خواهی اونو از رویات بکشی بیرون و توی دنیایرویایی رو ببین که می خوای.جایی برو که دوست داری. چیزی باش که می خوای باشی.چون فقط یه جون داری و یک شانس برای اینکه هر چی دوست داری انجام بدی واقعی بغلش کنی.

نه خیالم نه روایت نه حماسی بودم

نه رفیق تو و دریا نه که از بهر زمین

من همی ساده و درمانده ز افلاک شدم

اثر نور ز افسانۀ خالق گشتم ...

                                                          شعر از شهاب

از اون شب تا حالا من خیلی غصه خوردم .. آخه هیچ وقت فکر نمی کردم به این راحتی تمام بشه .. فکر میکردم یه جوری تمام میشه که تو از من متنفر شده باشی اون موقع ولی در عینه عاشقی و دلدادگی همه چیز تمام شد و شد رویا ...

ری ری دیگه به من گوش نمیده .. وقتی باهاش حرف میزنم در مبهوتی که نمیدونم به کجا داره فکر میکنه تو چشمای من خیره میشه و هیچ چی نمیگه .. اون هنوز در خیال داره به گذشته ای فکر میکنه که خیلی ناجوانمردانه ازش گرفتنش ... تنها یادگاری که از تو برام مونده ری ریه .. همیشه باهامه ...

تحمل کردن این حالت به مراتب سخت تره ولی بازم میشه تحمل کرد .. باید عادت کنیم که سختی های زندگی رو تحمل کنیم .. باید عادت کنیم و اینو درک کنیم و قبول کنیم که قدرت سرنوشت خیلی بالاتر از توانه منو تو هست ..

باید بدونیم که خدا بهتر میدونه با من و تو چی کار کنه .

پس دیگه گریه نکن و بزار زندگی هر جوری دلش میخواد پیش بره و سعی نکن براش مسیر مشخص کنی ... بزار عبور کنه دوسته عزیز ....  بی صدا و مهربان ......

                     من خیلی وقت نبود که دچار شادابی شده بودم ولی ازم گرفتنش ....

                                                                                                                شهاب

                       اما

                           عاشق نشوید ...

من نسترن سبز بهارم

من چکیده ی برگ خزانم

من آه زمستانه سفیدم

من اشک دو چشمان تو بودم

من بیت نگفته سرودم

من یک غزل پیر شده در این دیارم

من آه شدم رنج شدم گریه شدم

همه جا تلخ شدم زهر شدم

چون ستاره محو در روز شدم ....

                                                                                                 ش ه ا ب

بسم الله الرحمن الرحیم

نُ وَالَقَلم و مأ یَسْطرونَ ۱ مإ اَنْتَ بِنعْمَتة رَبٌکَ بِمَجْنون ۲  

وَ اِنٌَ لَکَ لإجراً غَیْرَ مَمنون ۳ فَسْتَبْصِر و یبْصِرونَ  ۴

بِاَییِکم الْمَفتون ۵ 

سوگند به قلم و آنچه که می نویسد

تو به لطف پروردگارت دیوانه هستی

و بی گمان تو را پاداشی بی منت خواهد بود

به زودی خواهی دید و خواهند فهمید ...

سوره قلم ٬ آیات ۱ تا ۵

احساس میکنم این حرفه شین خیلی جنجال به پا کرده .. اما من هر چی دلم بخواد می نویسم . تا این لحظه کسی نتونسته جلوی نوشتهای منو بگیره .. فکر نمیکنم قدرتی وجود داشته باشه که بتونه جوهر قلم منو خشک کنه.. پس بیهوده برای نوشته های من پاپوش درست نکن و سعی کن فقط بخونی و رد بشی .. به صلاحتونه که این حرفهارو تو دلتون نریزید آخه خیلی سنگینه ممکنه دلاتون بشکنه .. دل منم که میبیند این همه نوشته های غمبارو تو خودش جا داده از جنسه سنگه ....... مطمئن باشید .

ذهنم درد گرفته .. یه درد شدید که داره عذابم میده .. کی میتونه درد ذهنه منو  خوب کنه .. هیچ کس !! پس به شینی که خودم به زحمت سه تا نقطه بالاش گذاشتم شک نکنید .. شین یعنی شهاب و بس ...

                                                                                                   شهاب

وقتی غمگین بودم همه بهم میگفتند عاشق شدی .. ولی من اینقدر در غم هام غوطه ور بودم که اصلا نمی فهمیدم دارند منو به چه جرمی متهم می کندد .. گناه نبود ولی تهمت بود .کاش عاشق شده بودم .. لااقل میدونستم این همه احساس داره به کجا میره .. ولی من متاسفانه دچار یک غم روشنفکرانه شده بودم .. و کسی نمیتونست درک کنه که غمه روز چیه  !! و برای چی به وجود میاد .. مشکل اینم نبود .. مشکل این بود که من نمی تونستم راهی برای درمان پیدا کنم و حتی نمیدونستم که آیا باید منتظر بمونم که با گذشته زمان حل بشه یا اینکه برای بر طرف کردن اونها تلاش کنم . این حرفها برای حالا نیست .. من خیلی وقته به این دردها دچار شدم . حالا که مینویسم دارم به این نتیجه میرسم که فقط عنصر زمان میتونه به دادم برسه ... شاید دیر جواب بده ولی به این اعتقاد دارم که بالاخره یه روز جواب میده و منو شاد میکنه . درست مثل سالها پیش . بعد از این همه نوشتن تازه فهمیدم که ممکنه برای درمان ٬ من خیلی چیز ها یا حتی آدمها رو از دست بدم .. فرقی نمیکنه آدمهای خوب یا بد .. من همشونو دوست داشتم و دارم .. نشد که اثبات کنم .. کار سختی بود و من خیلی ضعیف تر از اون .... دیگه باید توی تنهایی بنویسم بلکه این نوشته ها یه روزی به دادم برسند .. خدا رو چه دیدید !

                                                        دعا یادتون نره البته اگه زحمتی نیست

                                                                                                                           شهاب 

تو ای پرنده دلم

تو ای خدای کوچکم

تو ای نشانه از نفس

تو ای امید بودنم

تو ای نیایش دلم

تو ای طلوع سرخه من

تو ای سوال بی جواب

تو ای فرشته نجات

دلم برای یک نگاه

ببین چه پرسه میزند

فقط برای یک نگاه

ز تو اشاره می کند

ببین دلم برای تو

چگونه عاشقانه شد

به جستجوی چشم تو

سر به کجا نهاده است

ببین که  من عشق به تو

در آسمان چشم تو

شدم سیال چون نسیم

روم به آغوش رحیم

به دل نهان کنم خدا

ز قلب جا دهم تو را

شوم همان شهابه مست

مسته خدای آسمان

رقص کنم جلوه کنان

در آتش نگاهه تو .........

شهاب

من همه اینهارو تنهایی تجربه کردم .. و تنهایی از همشون لذت بردم .. با این روحیاتی که من دارم باید تنها باشم ..

 شبا که چای میخورم اونم داغ ... بعدش یه موسیقی آروم مثله تک نوازی پیانو اونم از استاد حسین برخدا نمیدونید چقدر منو آرومم میکنه .. منو میبره تو آسمون و ... اونجاست که قلم من شروع به نوشتن میکنه .. همه واژه ها رو  از اعماق قلبم میکشه بیرونو   .....

                                                                 میخوام تنها باشم ................ 

                                                                                                                  شهاب

 یک ساعت ۶۰ دقیقه هست و هر دقیقه ۶۰ ثانیه ...

ولی هیچ کس نگفته بود که یک ثانیه بی تو یعنی ۶۰ سال رنج .....

                                                            شهاب

 اینجا برای من مقدسه ....

                           شهاب

نه دوست خوب من  !  به نظر من آدم هر غم و دردی  که داره باید فقط برای خودش نگه داره .. نباید رو کنه حتی اگر به قیمت خیلی چیزا  تمام بشه .. من غم خودمو با هیچ کس تقسیم نمیکنم .. دلیلی نداره کسی به خاطر من عذاب بکشه .. خدا برای هر کسی یه عذابی میزاره .. اگه قرار باشه بنده با بنده تقسیمش کنه ژس خدا این وسط کارش چیه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟   دیدی دوست نازنین من !!! ژس بزار تنهایی با غم خودم زندگی کنم .. همینقدر که تو برای شراکت در افسردگی من مشتاقی برای من کافیه ...

 از خدا خواستم تا مرا با عشق آشتی دهد اما مرا با غم  .....

                                 همتونو دوست دارم حتی تو که اوله اسمت شینه

هر کی کم داره بیاد جلوووووووووووووو

من مجانی احساس میفروشم ...

برای همه دختر پسرهایی که میخوان شروع کنن

برای اونهایی که میخوان بیان جلو

دست دست دست دست 

میخوام بشم مست مست مست مست  

بکنم نیستمو هست داد بزنم بگم هست هست هست هست

فکر میکنید دیوونه شدم من

نه نه نه نه نه

نمیدونم شایدم آره  آره  آره  آره

خلاصه داغاش بیان جلو

فدای همگی شما                                     

                                                         ش ه ا ب ب ب ب ب ب ب ب

چون نگینی زرد و خسته

رنگ از رخسار رفته

در پسینی مه در آغوش گرفته

شبی را در پس سیل نگاهت سخت فشرده

با غمی از جان گذشته

یک قلم در دسته گرفته

لای انگشتان نهاده

روی این کاغذ به شوق نسترن کردم رها

من نوشتم از بهار

از غم این انتظار

اشک های داغدار

من نوشتم تا بدانند

ظالمانه از غم عشق من درهم شکستم

با نگاهی سرد و خواموش از من میگذشتند

من نوشتم حال در تندیس تنهای خیالم

همچو رویا من نسیمه ماوراهای نهانم .....

شهاب

شکسته پیمان  !!!

تو پرده دار قلب من بودی

چگونه غافل از ناله های درد من بودی

در روزگار درد و تباهی

یاورت بودم

تو خالی از عشق  ...... من عاشقانه

سنگرت بودم

زخمی شدم از عشق

خسته و تنها

هم دم غم ها

در حصار خلوت دل

یچید فریادم ......  

                                                                                              شهاب

با تو من رقص کردم

با تو من چه رویاها که ندیدم

من انگار غرقه خیالم

ای خدا چرا موندم از تو جدا

من کجاها تو کجاها

هر کی هستم یا که بودم

رفیقم تو بودی

عزیزم تو بودی ولی پر کشیدی

رفتی از این غم چرا تنهام نهادی

بزار تا من گریه کنم تو آسمون

ای صدفه ترانه هام

این دفعه خودم میخوام تنهام بزاری

دیگه من هیچ چی تو یادم نمیاد ....

                          گله سرخی که به من دادی خشک شد .. پژمرد ...                      شهاب

                                                               ممنونم .        شهاب

خدا قول نداده آسمون هميشه آبی باشه و باغ ها پوشيده از گل...

قول نداده زندگی هميشه به كامت باشه ...

خدا روزهای بی غصه و شادی های بدون غم و سلامت بدون درد رو هم قول نداده...

خدا ساحل بی طوفان، آفتاب بی بارون و خنده های هميشگی رو قول نداده ...

خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نكنی ...

خدا جاده های آسون و هموار، سفرهای بی معطلی رو قول نداده ...

قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شيب نداشته باشن ...

رود خونه ها گل آلود و عميق نباشن ...

قول داده ؟

ولی خدا رسيدن يه روز خوب رو قول داده ...

خدا روزی روزانه ، استراحت بعد از هركار سخت و کمک تو كارها و عشق جاودان رو قول داده . عجب روزی می شه اون روز ...

پس ناملايمات زندگی رو شکر بگو و فقط از خودش کمک بگير که او جاودانه است و بس...

نااميدی مثل جاده ای پر دست اندازه که از سرعت کم می کنه اما همين دست انداز نويد يه جاده صاف و وسيع رو بهت می ده ... زياد تو دست انداز نمون ...

وقتی حس کردی به اون چيزی كه می خواستی نرسيدی خدا رو شکر کن چون اون می خواد تو يه زمان مناسب ترا غافلگيرت کنه و يه چيزی فراتر از خواسته الانت بهت بده...

يادت باشه تو نمی تونی كسی رو به زور عاشق خودت کنی  .... پس تنها كاری که می تونی بكنی اينه که شخصی دوست داشتنی باشی و در نظر مردم باارزش و شريف جلوه کنی

                                                                                        شهاب

راستش خیلی وقت نیست که این تصمیم اومده تو سرم .. میخوام به یه ماجرای وحشتناک خاتمه بدم ..  به هر حال این دستان چه شوخی و چه جدی یه روزی شروع شد و یه روزی هم باید تمام بشه .. من گناهکار نبودم و نیستم . این موضوع بر میگرده به همون دورانی که من نمیدونستم دارم چی کار میکنم .. حالا که فهمیدم گر چه خیلی دیر شده ولی بازم میخوام در برابرش مقاومت کنم .. میخوام برای همیشه این داستانو از همه جا پاک کنم .. از ذهن ها .. از صفحه های اینترنت .. از خاطره ها ... از همه جا ........ شاید فکر کنی من آدمه بی انصافی بودم اما بزرگترین اشتباه زندگیت همین فکر بود .. به هر حال یه روزی اومدم و یه روزی هم میرم .. یادت باشه من یه شهابم ... خیلی زود خاموش میشم و از آسمون محو میشم ...        فعلا ....

که با هر لحظه ی دیدار این روح پریشانم

تو را من بی صدا در اوج میخواندم

ولی راز پرستو های عاشق را

من از کج باوری ها بی نشان دیدم

و اینک من همان سودای مغرورم

که با عاشق شدن چون بید می لرزم  

ندانستم تو آن تندیسه بی عشق

که من  دریای پر خونم

بیا این نازنین من

که من تنها و تاریکم

خدا میداند از عمرم

در این عرفان چون دلگیرم

مرا دریاب تو ای مهتاب بی پایان

که من محو شبانگاهم

شهابی سرد و خاموشم  ....

چه شب ها که تا سحر در آسمان در پی دیدن ستاره ای چشم هایم را افق های دور دوختم .. هر چه سو سو کردم نه ستاره ای دیدم و نه ستاره ای و نه ...  اینک پنداشته ام که خود ستاره ام در آسمان اما همه افسوس است و آه که این تنها پنداشتن است و سرابی که هرگز به واقعیت نخواهد پیوست .. آری اینک من مظلومانه از تو میخواهم که بیایی و ستاره ی آسمان من شوی .. بیا و این هاله را ز میان من و خود بردار ... که این برای من تقرب است .. برای من التماس است .. بگذار وین دمه آخر را باده ی مست بنوشم که من مستانه میخواهم سفر کنم ........برای تو

شهاب

                                                                                    رفیق بد شانست ..... شهاب

من افسانه پر درد تقدیرم  

               قصه فراموش شده روزگارم ..

                          تلخیه معجون عشقم 

                                   من اشک بودم   آه بودم    همه رنج

                                                 تلخ بودم      سرد بودم     همه خیال ......

                                                                                                      شهاب

من گم شدن را در چشمان براق تو پیدا کردم .. ای کاش نویسنده ای بودم تا این واژه ها را برایت چون عطر گل معطر کنم و به تو هدیه کنم ولی افسوس که این فن را نمیدانم ولی با عشق همین کلمات به هم کوک زده شده را از من پذیرا باش ...

در این دهکدۀ غربی هم آشنایند و تو آشناتر .. پس به گه گاه ِ صدایت دلخوشم و تصویری ساکت از تو ..  اینجا هر چه را که نوشته شده برای توست .. تویی که خود میدانی ...      

بیا ای یاد مهتابی

                دلم سنگین و بی تاب است

                                        دلم با این پرستو ها و آن تالاب مهتابی

                                                                نمیدانی چه مسرور و سبک بال است

                                                                                          به دیدارم بیا هر شب تو ای نیلوفر آبی

                                                                                                                       در این کاشانۀ پر درد تنهایی ...

        شهاب

هر روز که میگذرد کسالت ایام را بیشتر احساس میکنم . انگار شاد زیستن هنری است خاص بی هنران .. و خردمندی انتهای آگاهی بشر است . به راستی هنرمند کیست ؟؟؟ آیا شادی هنر است یا بی هنری شادیست ؟!!!اسیر تئوری ها شده ام و در فاشیسم آزادی خواهی خود به اندوخته درونی خویش خیانت میکنم . واقعیت مطمئناً در کسالت نیست !! اما چه کنم ؟ رخوت بهار تو است که مرا می رباید .. دچار روز مرگی شده ام .......

نگارش برای بهاری که هر لحظه مرا تهدید به وداع میکند .